ฮ่า ฮ่า ขอเฉลิมฉลองให้กับการเข้าสู่โหมดเลือด และ น้ำตา (????? )
      เอาน่า ไม่โหดร้ายขนาดนั้นหรอก
      เริ่มแล้นน้า
      ป.ล รักคนอ่านเด้อค่ะ
       ป.ป.ล อ่านจบตอนนี้ อยากให้โหวตว่า ระหว่างโหมดบ้านจิตกะปอร์จิตใครน่ากัวกว่ากัลลล์
       ป.ป.ป.ล จะมีบางตรงที่ไม่ได้เซนเซอร์คำหยาบน้า โหมดเดือดเซนเซอร์แล้วมันไม่อินอ่า ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย
    
[FICTION ] บ้านและรถ 13 ( น่าน เป็นเลขตอนที่แรงดีเจรงๆ )
     ภาพที่สะท้อนในกระจกตอนนี้คือหูข้างขวาที่มีแผลเลือดไหลเป็นทางยาว มันเกิดจากการกระชากตุ้มหูแบบ

แป้นที่ใส่อยู่ออกอย่างรวดเร็ว
    ไม่อยากจะมอง ทนไม่ได้ที่จะมอง...
    เพราะมองแล้วคิดถึงไอ้เจ้าของตุ้มหูอีกข้างที่ไม่อยากจะนึกถึง
    " กรูดึงมึงออกง่ายๆเหมือนตุ้มหูนี่แหละ มึงอย่าสำคัญตัวผิดนักเลย " ตะโกนก่นด่าภาพตัวเองในกระจก ด่า

ไปทั้งๆที่รู้ว่าให้ตายยังไงอีกฝ่ายก็ไม่มีทางรู้
   .... ก็เพราะมันเป็นแค่เกมที่อีกฝ่ายใช้เล่นแก้เบื่อเท่านั้น....
   ..... จุดมุ่งหมายของมันก็แค่ความสนุกใช่มั้ย....
   ..... มึงคงจะสะใจมากสินะ สนุกมากสินะ....
   ..... หลอกให้ตายใจก่อนจะทำให้กูพังทลายนี่มันสนุกมากใช่ป่ะ.....
   ..... แต่อย่าคิดเลยว่ามึงจะสมหวัง.....
   ..... กูจะทำให้มึงรู้เองว่ามึงไม่มีความหมายอะไรกับกูพอๆกับที่กูไม่มีความหมายกับมึง  ....
   นึกก่อนจะคว้าตุ๊กตาตัวโตที่อยู่ในระยะสายตา ก่อนจะเปิดประตูเดินออกจากห้อง
   ... กูจะทำให้มึงรู้เองว่ามึงไม่มีความหมายอะไรกับกูพอๆกับที่กูไม่มีความหมายกับมึง  ....
                                      _____________________________
    หลังจากวันนั้นทุกอย่างมันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ผมเคยคิดว่ามันจะเชื่อได้ เคยคิดว่า จบเรื่องนี้เราจะเป็น
เพื่อนพี่น้องที่ดีต่อกันได้
   ผมคิดอย่างนั้นจนกระทั่ง เห็นกระทู้ในเว็บที่รุ่นพี่เปิดให้ดู .... กระทู้ที่เคยโดนลบไปแล้ว
   กลับมาใหม่ พร้อมเนื้อหาที่มากกว่าเดิมอีกสิบนาที
   ผมต้องการคำอธิบาย
   แต่คำตอบที่ได้นั้นสั้น แต่เกินพอ " ที่ผ่านมามันเป็นแค่เกม หมดเวลาสนุกแล้ว "
   มันทิ้งคำอธิบายระยำนี่ไว้ก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถที่มีผู้หญิงผมยาวนั่งรออยู่
   แค่นี้ก็เกินพอ.......
   แต่วันนี้ล่ะ ถึงเวลาของผมแล้วเหมือนกัน เวลาที่ผมจะทำให้มันรู้ว่ามันไม่มีความหมายกับผมเลย
   สองเท้าพาผมเดินตรงไปยังรถสีดำเงาคันคุ้นเคย เงาร่างเจ้าของรถกำลังจะลงจากรถ มันหันมามองผมก่อนจะถามว่า
   " มีธุระอะไรอีก "
   " เปล่าครับ " ผมยิ้มตอบ อย่างคิดว่ามึงคนเดียวที่ยิ้มการค้าเป็น " แค่เอาของมาคืน " ผมโยนตุ๊กตาสีขาวใส่หน้ามัน พร้อมๆกับที่โยนโทรศัพท์มือถือเครื่องที่มันเคยให้ลงบนพื้น แล้วเหยียบจนมันแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยติดใต้พื้นรองเท้า
    สภาพของมือถือแหลกละเอียดไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกของผม
     ผมมองสีหน้าไร้อารมณ์ของมัน ความเฉยเมยที่เห็นเรียกเอาน้ำตาที่พยายามเก็บไว้มาหลายวันให้ไหลออกมา
     ผมยังคงเหยียดยิ้มทั้งๆที่หยดน้ำใสเริ่มไหลออกมาจากตา
     ผมเดินผละจากลานจอดรถ น้ำตาที่ทำท่าจะไหลก็หยุดไป ง่ายๆ แค่ไม่เห็นหน้ามัน แค่ไม่คิดถึงมัน แค่ลืมมันไป ลืมมันให้ง่ายเหมือนกับที่มันลืมเรา แค่นั้นเอง
     แต่น่าขำ ยิ่งพยายามลืมมันเท่าไหร่ ยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่า ผมรักมันตามที่มันปั่นหัวผมไว้ไปแล้ว
     พอเวลาผ่านไปสองสามวัน ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าและปัญญาอ่อนโคตรๆ ที่ดันทำคลั่งรักไปกระทืบมือถือทิ้งต่อหน้ามัน เสียดายตังค์หว่ะ แทนที่จะเอามือถือที่มันให้ไปขายเอาตังค์มาซื้อเครื่องใหม่ ขายได้หลายตังค์เหอะ แม่ม แต่ เฮอะ แค่มือถือกรูมีปัญญาซื้อเองเว้ย แต่อย่างน้อยเอาไปขายเอาตังค์มาซื้ออาหารเลี้ยงอิเว้าวอนที่คณะยังจะดีกว่า แถมแมร่ง เจือกโง่ ทิ้งซิมไว้อีก ต้องเสียตังค์นั่งรถมาขอซิมใหม่ที่ซีคอนอีก เปลืองตังค์สาดดดดด
     ส่วนอิสายไหม พอไม่มีมันในห้องแล้วเหงาๆพิกล สายไหมจ๋า บ้านขอโต๊ด กลับมาหาบ้านนะสายไหม ต่อไปบ้านจะไม่ทิ้งขว้างสายไหมอีกแล้วนะสายไหม บ้านพยายามเดินแฉลบไปดูแถวถังขยะคณะวิดวะ บ้านก็ไม่เจอสายไหม สายไหมจ๋า กลับมาหาบ้านเต้อะ
     " เชี่ยบ้าน เหม่อหาอะไรเนี่ยมรึง"
     " ไอ้ขัน มรึงเห็นสายไหมกรูเป่าวะ "
     " มรึงทำแมนเอาไปโยนคืนมันแล้วนี่ มาอาวรณ์หาสวรรค์อะไรวะ แต่นะ ไอ้บ้าน ของจากคนจัญไรๆอย่าไปเก็บไว้ให้ทรมานใจเล้ยยยย "
     " ก็จริงของมรึง "
     " แล้วก็ มรึงอย่าฝืนเลยไอ้บ้าน "
     " ฝืนไรวะขัน "
     " กรูรู้ว่าเมิงอยากร้องไห้ มามะ บ้านจ๊ะ โดนไอ้หนุ่มฝั่งขะนู้นทำร้ายมาไม่เป็นไร พี่ขันคนนี้จะเป็นที่ซับน้ำตาให้น้องเอง "
     " ขอบคุณฮ่าพี่ขัน " มันจะห่วงผมก็ไม่แปลกหรอกครับ เพราะมันเป็นคนแรกที่เห็นสภาพใบหูโชกเลือดของผม หลังจากลากผม(ที่ตอนนั้นมันบอกว่าสติสตังหายเกลี้ยง ) ไปให้คุณหมอเย็บหูแล้ว มันก็ลงทุนไปเก็บผ้าผ่อนมานอนค้างด้วย เนื่องจากกลัวเพื่อนหล่อๆแบบผมจะแอบคิดสั้น แต่น่า ไม่ต้องห่วงหรอกเพื่อน  กรูไปฆ่ามันดีกว่าถ้าจะทำร้ายตัวเอง  " แต่ไม่ดีกว่า เดี๋ยวตาบวมแล้วจะปั่นโปรเจคไม่ทัน "
     " อย่า เมิงอย่าพูดคำอัปมงคลคำน้านนนนน ม่ายยยยยยย " แค่โดนล้มแปลนทั้งบ้านนี่ประสาทแดกเลยเรอะ เพื่อน ถึงอีกสัปดาห์ต้องส่งแล้วก็เหอะ ก็เมิงดันซวยโดนย้ายกลุ่มตรวจกระทันหันนี่หว่า
     " เมิง รีบแดกๆ จะได้กลับไปปั่นต่อเว้ย เมิงต้องส่งแบบร่างใหม่พรุ่งนี้นิ "
     " เออๆ งั้นเดี๋ยวกรูไปเอาของที่หอเมิงก่อน "
     " จะเอาอะไรวะ เมิงก็มาทำห้องกรูดิ "
     " เมิงไม่ต้องใช้โต๊ะเรอะไอ้บ้าน "
     " ไม่ต้อง เดี๋ยวกรูลงสีแปลนพื้นก่อนได้ มรึงอย่าทิ้งกรูนะขัน  "
     ไอ้ขันเอามือตบหัวผมเบาๆสองทีก่อนจะพูดว่า " ส่งงานเสร็จเดี๋ยวกรูจัดฉลองอกหักครั้งที่ 50 ให้นะเมิง "
     " คราวนี้ไม่เอาเฉินนะเว้ย กรูจะดูโบรคแบ็ค เมาเท่น "
     " เดี๋ยวกรูไปขอคอลเล็กชั่นรวมคลิปหนุ่มกล้ามของนังชาช่าให้เมิงเรย ถ้ายังไม่พอเดี๋ยวไปยืมการ์ตูนเกย์ไอ้มิ้มมาให้มรึงอ่านด้วยก็ได้ "
     " กรี้ดดดดด อยากได้ๆๆๆๆ ครั้งนี้ฉลองให้ยิ่งใหญ่เลยนะเว้ย "
     " ไมวะ ไอ้บ้าน "
     " เพราะกรูคงจะอกหักครั้งสุดท้ายแล้วว่ะ กรูคงไม่มีหวังจะมีความรักแบบแฟนกะใครแล้วว่ะ "ไม่ว่าจะตั้งใจหรือเผลอไปก็เหอะ "เกินพอแล้ว อยู่เป็นโสดจนตายไปอย่างโดดเดี่ยวดีกว่า "
     " เมิงไม่เป็นไรแน่นะ ไอ้บ้าน "
     " ไม่เป็นไร ว่าแต่ พวกเมิงไม่ได้บอกอะไรไอ้โยใช่ป่ะ "
     " ขืนบอก ป่านนี้เชี่ยโยมันไปเบิกตังค์จ้างคนไปวางระเบิดรถที่วิดวะแล้ว  "
     " อย่าเลย เสียดายตังค์ "
     แล้วผมกับไอ้ขันก็หัวเราะพร้อมกัน
     เห็นมั้ยล่ะ ว่ามึงทำกูเจ็บได้ไม่นานหรอก ไอ้ปอร์
----------------------------------------------------------
        มรึงนอนต่อได้แล้ว หลับไปซะ - เสียงจากเทปยังคงดังออกจากลำโพงเรื่อยๆ
        " พี่บ้าน ผมนอนไม่หลับ ปวดหัว พี่ช่วยผมหน่อยสิ " ไม่หรอก พี่บ้านไม่ช่วยหรอก พี่บ้านตอนนี้อยากจะ
เหยียบเราให้มิดจมดินเหมือนโทรศัพท์เครื่องนั้นเลยด้วยซ้ำ
       สมน้ำหน้า ทำตัวเองเองนี่นา
       เอาเทปไปลงต่อเพราะอยากให้พี่บ้านเกลียด จะได้ยุติความสัมพันธ์ก่อนที่มันจะเกินเลย เพราะคำอธิบายไม่กี่คำจากพ่อที่หวังดีซ่อมคอมให้แล้วเจอไฟล์เทปม้วนแรกที่แปลงเสียงแล้วในเครื่อง
     ...... " ปอร์เช่ พ่อรู้ว่าลูกของพ่อเป็นเด็กฉลาด คิดให้ดีๆ ลูกแน่ใจเหรอ  คิดดีๆนะ อย่าให้ความหลงกับความสนุกชั่วคราวมาทำให้ลูกหลงทางเลยนะ "...
      สิ่งที่ผมได้รับมามันสมควรแล้วกับทุกอย่างที่ผมทำ
      ผมทำลายความเชื่อใจที่พี่บ้านมีให้จนไม่เหลือซาก แค่เพราะความลังเลของตัวเอง
      ผมทำร้ายความรู้สึกดีๆที่คนๆนึงให้ผมด้วยความจริงใจ เพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง
      ผมเหลือบไปเห็นตุ๊กตาชินนามอนโรลเปื้อนโคลนที่วางอยู่ปลายเตียง ตุ๊กตาที่พี่บ้านเขวี้ยงคืนเป็นของตอบแทนในสิ่งที่ผมทำ ผมพยายามเอื้อมมือคว้าตุ๊กตามาไว้ตรงหน้า แต่เหมือนมันไกลเกินเอื้อม  เลยได้แต่จ้องมองมันสักพัก นอกจากมันจะเปื้อนโคลนแล้ว มันยังมีรอยเลอะเลือดเป็นหยดๆ
      วันนั้นหูพี่บ้านมีแผลเลือดไหล พี่คงกระชากตุ้มหูอันที่เหมือนกับที่ให้ผมออกใช่มั้ย
      ผมขอให้พี่กระชากมันออก พร้อมกับเรื่องชั่วๆที่ผมทำกับพี่ ผมอยากให้พี่รีบๆลืมมันซะ
      คนที่ต้องเจ็บปวดกับเรื่องนี้ให้เป็นผมคนเดียวก็พอ.......
      " คุณหนูคะ คุณหนู ให้ป้าเข้าไปเถอะนะคะ " เสียงเรียกดังพร้อมๆกับเสียงเคาะประตูที่ถี่รัวขึ้นเรื่อยๆ " คุณหนูอย่าทำแบบนี้สิคะ มีอะไรคุยกับป้าสิคะ "
      ป้าแวว ไม่มีอะไรสักหน่อย ผมก็แค่อยากหลับสงบๆ อยากนอนสบายๆสักงีบ
      แต่ไม่ว่ายังไงก็นอนไม่หลับ
      ไม่ว่าจะกินยานอนหลับไปกี่เม็ด มันก็ไม่ช่วยอะไร มีแต่ทำให้ปวดหัวยิ่งกว่าเดิม
      ปวดจนหัวแทบแตก แต่ก็ยังนอนไม่หลับ
      หลับตาลงไปก็เห็นแต่ภาพที่พี่บ้านน้ำตาไหลอาบแก้ม เห็นแต่ภาพพี่บ้านที่ต้องเสียใจกับเรื่องที่ผมทำวนเวียนอยู่ซ้ำๆไม่จบไม่สิ้น
      ถ้าคนเราเหมือนคอมพิวเตอร์ ตอนนี้ผมอยากจะปิดเครื่องตัวเองให้มันดับไป
      เพราะอย่างน้อยมันก็คงทำให้ผมหลุดพ้นจากภาพซ้ำๆนี่ได้..... อย่างน้อยก็สักพักนึง
      นึกก่อนจะเอื้อมมือคว้ากระปุกยานอนหลับที่เปิดอยู่ ทั้งๆที่มันวางอยู่ใกล้แต่เหมือนอยู่ไกล ตอนนี้ร่างกายไร้ความรู้สึก ชาไปทั้งตัว ปวดหัวเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เปลือกตาหนักอึ้ง ต้องพยายามอย่างมากที่จะเปิดฝาขวดแล้วกรอกยาใส่ปาก
     แต่ยังไงก็ยังนอนไม่หลับ ......
     " เฮ้ย บริการรักคุณเท่าฟ้าขนาดนี้ เลี้ยงข้าวตอบแทนกรูด้วยนะเว้ย จะแด้กให้กระเป๋าฉีกเลย " ถ้าเป็นวันนั้นหลังจากพูดจบ พี่บ้านก็ยกมือมาจับมือผมไว้ เพราะผมเคยบอกว่าถ้ามีคนจับมือไปจนหลับจะทำให้ผมหลับสบาย
    แต่ต่อจากนี้คงไม่มีวันนั้นอีกต่อไป...ไม่มีอีกแล้ว
____________________________
    เวลาที่จะต้องส่งโปรเจคงวดเข้ามาทุกที เพราะงานอันมหาศาลที่ประดังประเดเข้ามาทำเอาผมไม่มีเวลาที่จะมานั่งจมกับอะไรทั้งนั้น แต่ ครับ อีกไม่นาน อีกไม่นานจะเสร็จแล้ว จะปิดเทอมแล้ว
    ปิดเทอมนี้ผมกะว่าจะใช้เวลาร่วมกับรถสุดที่รักที่อยู่ๆป๋าก็ถอยมาให้เหมือนจะช่วยปลอบใจให้ผมคลายแซ๊ดเมื่อไม่กี่วันมานี้ ตอนนี้เลยทำให้ผมกลายเป็นไอ้บ้านที่มีรถเป็นของตัวเองสักที อีกอย่าง โปรโมชั่นตุ๊กตาหน้ารถมันหมดแล้วด้วย แง  ( ผมว่าต้องมีใส้ศึกสักคนนำความไปกล่าวกับท่านท้าวหฤษฎ์แหงแหงม มรึงน่าจะบอกป๋ากรูว่า บ้านจะร่าเริงทันทีถ้าแถมแม๊คแอปเปิ้ลให้บ้านด้วย )เลยกะจะขับไปล่องใต้ เผื่อเจอไข่มุกอันดามันมาดามใจ
    ซึ่งด้วยไอเดียอันกระฉูดนี้เอง ผมจึงต้องตามล่าหาค่าน้ำมันอย่างหนัก ด้วยการขุดทึ้งเปิดคัมภีร์หนังหมาระลึกชาติว่า ใครเคยติดหนี้กรูมาแต่ปางก่อน ขุดมาทั้งยวงไม่ว่าจะเพื่อนในภาค นอกภาค นอกคณะ เพื่อนเก่า เพื่อนใหม่ เพื่อนแต่ชาติปางไหนก็ตาม
     นั่นส่งผลทำให้วันนี้ผมจึงมีนัดกับเด็กวิดวะ โนวๆ ไม่ต้องคิดอะไร น้องชายเพื่อนโรงเรียนเก่าผมเอง ให้คุณน้องเขาช่วยเป็นตัวกลางนำหนี้ที่พี่มันติดผมไว้ พร้อมด้วยแผ่นเกมอีกหลายแผ่นมาคืน
    โอย เดินมานู่นแล้ว ไอ้ป๊อบ เห็นคำว่าคณะวิศวกรรมศาสตร์บนเสื้อชอปมันแล้วปวดใจหว่ะ โอ้ว ไม่ เราต้องทนไว้ สู้เพื่อเงินเว้ย
    " หวัดดีครับพี่บ้าน ไม่เจอกันตั้งนาน ยังหล่อเหมียนเดิม " มันทักทายก่อนจะหยิบแบงค์เทาออกจากกระเป๋าตังค์ แล้วยื่นส่งมาพร้อมๆแผ่นเกม " นี่ครับพี่"
    " แตงกิ้วเว้ย ไอ้ป๊อบ อุตส่าห์เป็นธุระเอาส่วยมาส่งให้ มาเดี๋ยวกรูเลี้ยงข้าว เดินมาตั้งไกล เกิดเมิงผอมไปไอ้ป้านจะด่ากรูได้ "
    " ขอบคุณครับพี่ "
   ผมเดินพามันไปโรงอาหาร แน่น้อน คณะผมสิครับ ตอนนี้วิดวะเป็นเขตหวงห้ามครับ ผมเข้าใกล้แล้วจะไปเจอคลื่นแม่เหล็กความถี่ต่ำ ทำให้คลั่งขึ้นมาได้
    " เสร็จแล้วกลับบ้านเลยปร่ะเมิง "
   " ยังอ่ะพี่ จะไปหาเพื่อนซะหน่อย ปิดเทอมมาสองวันแล้ว ไม่รู้มันเป็นไงมั่ง " เชี่ย อิจฉา ของกรูยังอีกตั้งสามสี่วัน แง
   " เพื่อนรักหรือรักนะเพื่อนวะมรึง "
  " เพื่อนจริงๆพี่ เออ ว่าแล้วนึกได้ ปรึกษาพี่หน่อยดีกว่า พี่เคยมีเพื่อนที่แบบว่าคลั่งรักแล้วก็อารมณ์รุนแรงมั่งป่ะ "
ตอนนี้ที่คลั่งรักแล้วอารมณ์รุนแรงสุด ณ บัดนาวอ่ะ เพื่อนมันลงความเห็นว่ากรูเองว่ะไอ้ป๊อป เออ ยอมรับแล้วครับว่าผมรักมัน รักมันชิบหา_ เลยด้วย แม่ม แง
   " พอมีบ้าง แล้วไง "
   " ไอ้เพื่อนผมคนนี้พื้นเพมันคร่าวๆประมาณว่า เพอร์เฟ็คอ่ะพี่ หล่อมากกก " เพื่อนหรือคนที่เมิงหวังอยากจะไปอะสะละบะฮึ่ยกะมันวะ มาถึงคำแรกนี่หล่อเชียว ลากเสียงยาวอีกตะหาก " เรียนเก่งสาด บ้านรวยเชี่ยๆ" ฟังดูคุ้นๆนะ ไอ้หล่อมาก หัวดีสาด บ้านรวยเชี่ยๆเนี่ย " ปกตินะพี่มันเขี่ยสาวทิ้งเป็นว่าเล่น ดาวคณะมาจีบมันเองมันก็ไม่สนใจ "
   " เมิงจะถามกรูว่าเอาน้ำกรดไปสาดหน้ามันดี หรือวางยาถ่ายอย่างแรงในน้ำปั่นมันดีใช่ป่ะ กรูเชียร์ยาถ่ายโลดเว้ยป๊อป "
   " บ้าน่าพี่ ไม่ใช่ "ไอ้ป๊อบดุผม "แต่อยู่ๆสอบวันสุดท้ายเมื่อสามวันก่อน สอบเสร็จมันก็เอาแต่เหม่อมองตึกถาปัดแล้วก็นั่งร้องไห้ ถามมันว่ามันเป็นอะไร มันก็เอาแต่พูดว่ามันแม่งเหี้_ มันเลว มันผิดเอง  แล้ววันนั้นแมร่งก็สไตรค์เชี่ยไรไม่รู้ทั้งข้าวทั้งยาแม่งก็ไม่ยอมกิน กล่อมมันเป็นนานสองนานกว่ามันจะยอมกลับบ้าน ระหว่างทางแม่งก็เอาแต่เหม่อ นั่งร้องไห้แต่ไม่ยอมเล่าเชี่ยอะไรให้ฟังว่ามันไปมีเรื่องมาจากไหน ผมเลยเดาว่า มันโดนเค้าหักอกแหงม ประกอบกับมันร้องไห้หนักเวลานั่งมองตึกเรียนคณะพี่ เลยเดาว่าต้องมีอะไรกะคนในคณะพี่แหงม ช่วงนี้คณะพี่มีใครเพิ่งเลิกกับแฟน หรือ หักอกเด็กวิดวะมั่งป่ะ "
    " ไม่ว่ะ มีแต่โดนเด็กวิดวะหักอก " กรูเองเนี่ยแหละ นะจะบอกให้
    "  จริงง่ะ "
    " เออ "
    " พี่ว่าผมทำไงมันถึงจะดีขึ้น "
    " ถ้าให้กรูแนะนำ กรูว่าเพื่อนมรึงคนนี้เกินมือมรึงว่ะ มันอาการหนักกว่าเวลากรูอกหักสี่สิบกว่าครั้งรวมกันอีกเหอะ " แต่ถ้ารวมครั้งที่ห้าสิบนี่กรูหนักกว่ามันนะ  ต้องบอกว่า ครั้งที่ห้าสิบนี่แรงพอๆกับสี่สิบกว่าครั้งที่ผ่านมารวมกันว่ะ แง " ถ้าห่วงมัน ก็คอยดูมันไว้ดีๆ พยายามกล่อมๆให้มันเล่าอะไรให้ฟังได้จะดี ถ้ามันเล่าออกมาความเครียดมันจะลดไปเว้ย แล้วเหมือนเพื่อนมรึงคนนี้มันไม่ค่อยมีภูมิต้านทานกับการใช้ชีวิตป่ะ " ก็ดูมันดิ คนเชี่ยอะไร เกิดมาเพอร์เฟกต์ชิบเป๋ง ไม่เคยลำบากลำบนซักอย่าง" พอผิดหวังมามันเลยทนไม่ค่อยได้ แบบนี้เมิงทำอะไรมากไม่ได้หรอก นอกจากคอยดูมันไว้จนกว่ามันจะหายเอง "
    " ผมกลัวมันจะตายก่อนมันจะหายเองอ่ะดิ - " ไอ้ป๊อปพูดไม่ทันจบ เสียงริงโทนโทรศัพท์มันก็ดังขึ้น   " แป๊ปนะพี่ " ไอ้ป๊อปหันไปรับโทรศัพท์ " ครับ เออ ไอ้โอ ว่าไง " มันเงียบไปเลยครับ นิ่งไปชั่วขณะ " เชี่ย แล้วตอนนี้มันเป็นไงบ้างวะมรึง แล้วนี่อยู่โรงบาลไหนวะ โรงบาลกรุงเทพ ตึก B ห้อง 403  ตอนนี้กรูอยู่มหาลัย จะไปเดี๋ยวนี้เลย " ไอ้ป๊อปกดวางสายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
    " มีไรวะป๊อบ หน้าเครียดเลย "
    " พี่ เพื่อนมันโทรมาบอกว่า ไอ้เพื่อนคนที่ผมพูดถึงเมื่อกี้อ่ะ มัน " ไอ้ป๊อบนิ่งไปทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "  มันกินยานอนหลับไปครึ่งกระปุก ล้างท้องแล้วแต่ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัว  "
    " ป๊อป ใจเย็นเว้ย เพื่อนมรึงมันไม่เป็นไรหรอกน่า มรึงจะไปเยี่ยมเพื่อนใช่ป่ะ เดี๋ยวกรูไปส่ง กรูต้องเข้าเมืองพอดี "
    " กวนพี่รึเปล่า "
    " เฮ้ย ไม่เป็นไร เดี๋ยวกรูไปส่ง เห็นหน้ามรึงแล้วไม่อยากปล่อยมรึงไปคนเดียวว่ะ "
    " เมื่อวานมันโทรหาผมอ่ะพี่ แต่ผมไม่ได้โทรกลับ ถ้าผมโทรกลับมันอาจจะไม่ทำแบบนี้ก็ได้ " น้ำตาแตกแล้วครับไอ้ป๊อป ป้าน ยกน้องมรึงให้กรูได้เป่าวะ กรูสัญญาจะดูแลน้องมรึงเป็นอย่างดีเลย
   " เออ น่าๆ รีบไปๆ เดี๋ยวไปเห็นก็รู้น่าว่ามันเป็นไง "

-------โอย ตอนนี้เหนื่อยมาก ไม่ต้องห่วงนะ เค้าไม่ฆ่าอิปอร์หรอก เค้าสัญญา ( แม่ยกมันเยอะ ไม่กล้าแหย่เล่นเหมือนซีรี่ย์แรก เดี๋ยวคนเขียนจะโดนยำตรีนก่อนจะได้เฉลยความจริง )----------