[ fiction baan-pors ]before valentine 01

posted on 13 Feb 2014 22:33 by capicon-p in FICTIONYY
talk 1 : กลับมาอีกครั้งหลังจากที่หายหัวไปน้านนานมาก เอาของเก่าที่แต่งไว้นานค้างปีมาลงก่อนละเน้อ                       เผื่อมีใครคิดถึง 555 รับเทศกาลนะจ้ะ อิอิ          
            ป.ล จำได้ลางๆว่าปีที่แต่งวาเลนไทน์เปนวันเสาร์พอดีนะ 555
talk 2  (ทอล์คไว้เมื่อนานมาแร้น)     
ง่า ยังตั้งชื่อเรื่องไม่ได้อ่า เอาเป็นว่าอัพรับวาเลนไทน์ละกันน่อ ( เริ่มแต่ง 18 ม.ค 52 ) เพราะช่วงนั้นน่าจะงานเข้า หนาวมากกกกกก      
 ปล. ลั้นลาสกิ้บๆที่ค้างไว้ยังไม่ได้มาต่อเรย เด๋วต่อตอนปิดเทอมนะ     
 อยากดีดอ่า อยากดีดดดดดดดดดดด
 
 [ fiction  baan-pors ]        
" มรึงจะเลิกไม่เลิก "       
" ไม่ "       
" จะถามเป็นครั้งสุดท้ายว่า มรึงจะเลิกมั้ย ไอ้ปอร์ "       
" ไม่ "       
" มรึงต้องเลิก ถ้ามรึงไม่เลิกกรูจะเลิกกับมึง!! ชัดมั้ย "       
" พี่บ้าน " ไอ้ปอร์ทำเสียงง้องแง๊ง อย่ามาทำเป็นแอ๊บแบ๊วนะเว้ย สราด กุไม่ใจอ่อนหรอก " อย่าทำแบบนี้น่า "     " ไม่ต้องพูดมากเลย ไอ้ที่อยู่ในมือเมิงง่ะ เอามาให้กู ริบเว้ย ริบ "       
" พี่ไม่เข้าใจผม "       
" เออ กรูไม่เข้าใจไอ้โรคจิตชอบอัดเทปแบบมรึงหรอก สาดดดดดด ถ้าคืนนี้ยังคิดจะนอนค้างที่นี่
ส่งเครื่องอัดมา "       
" ถ้าไม่ให้อ่ะ "       
" เก็บการ์ตูนที่แผ่กระจายอยู่บนเตียงกรู พร้อมสมบัติพัสถานของมรึงออกไปจากห้องกรู ณ บัดนาว "       
" พี่บ้าน อย่าดุดิ "       
" มรึงก็เลิกพฤติกรรมโรคจิตซะสิครับ  " แหม้ เราก็ไม่ได้ใจร้ายอยากจะดุจะว่ากันน้า คนหล่อๆแบบบ้านอ่ะใจดีจะตาย " เด็กดี ทำตัวว่าง่ายหน่อย ส่งมา "       
" ขอคืนนี้คืนสุดท้าย "       
" ไม่มีข้อต่อรองว่ะ ไอ้ปอร์ เอามา "       
" ทีตอนพี่เลิกบุหรี่พี่ยังต้องค่อยๆลดทีละมวนเลย อยู่ๆพี่จะให้ผมเลิกแบบฉับพลันมันทำไม่ได้อ่ะ " ยึกยักเก่งนักนะเมิงง่ะ        
" กรูยังเลิกได้เลย " หมดตังค์ค่าหมากฝรั่งกะวิตามินซีไปมหาศาลเลยทีเดียวเทียว ที่เลิกก็เพราะอิชายมันดันดอกไม้กระดาษสา เจอควันบุหรี่แล้วไอไม่หยุด ตอนแรกเลย พยายามไม่สูบเวลาที่มันอยู่ด้วย ไอ้นี่ดันเสือกจมูกดี แค่ได้กลิ่นติดตามเสื้อผ้าแม่งก็นั่งจามเป็นชั่วโมงแล้ว สงสารมันอ่ะ เลยเลิกก็ได้วะ"  มรึงรู้ป่าว กูเลิกบุหรี่นี่ก็เพื่อมรึงนี่แหละ  " ตบซึ้งก่อนปล่อยหมัดเด็ด "ทีนี้ตามึงทำเพื่อกูมั่งได้ป่ะล่ะ "     
" พี่สูบบุหรี่แล้วมันไม่ดีกะตัวพี่  แต่ผมแค่อัดเทปไว้ฟังเล่นๆ คนเดียวไม่ได้ทำใครเดือดร้อนสักหน่อย "    
 " กูเนี่ยแหละเดือดร้อน "     
" ผมก็แค่อยากได้ยินเสียงพี่ตลอดเวลา " แน่ะๆใช้ไม้แข็งไม่ชนะแล้วเปลี่ยนมุขเหรอมรึง อย่าๆ อย่ามาๆ " พี่ก็รู้ว่าผมมีโอกาสอยู่ฟังเสียงพี่อีกไม่นานหรอก " อย่ามาทำเป็นเล่นมุขแสงดาวอยู่ได้อีกสองปี หลายทีแระมรึง กุไม่ใจอ่อนกะมุขเดิมๆแล้วนะเว้ย      
  " หน้าตาขี้โกงแบบเมิงอ่ะอยู่ได้อีกนาน ไม่ต้องพูดมาก เอามา " จะเถียงกันทำไมให้ยืดยาว ใช้กำลังแมร่งเลย ถึงไอ้ปอร์มันจะตัวสูงกว่า ( มันสูงกว่าผมสามเซนต์ครับ น่าแค้นใจเป็นบ้า ไอ้ดอกไม้กระดาษสา ) แต่ดัชนีมวลกายกะปริมาณไขมัน เอ้ย พละกำลัง ผมมีมากกว่ามันหลายช่วงตัว ไม่รอช้า ผมบุกโจมตีเป้าหมายก่อนที่มันจะรู้ตัว ถ้าให้มันตั้งหลักทัน เดี๋ยวมันสู้ครับ เห็นแม่งขี้โรคแต่แรงควายอิ๊บอ๋าย
       ผมผลักไอ้ปอร์ลงบนเตียง เอาผ้าห่มพันมันไว้หนึ่งชั้น" พี่บ้าน ทำไรอ่ะ " ปากเพิ่งถามแต่ว่าตัวแม่งกลิ้งจะหนีพร้อมเครื่องอัดเทปในมือแล้วครับ แต่ พลาดแล้วล่ะไอ้น้อง ยิ่งกลิ้งผ้ายิ่งพัน ทีนี้กลิ้งไปติดผนังเลย ไม่มีที่ไปแล้วมรึง ได้ทีผมเลยโดดตามไปคร่อมปอร์โนริสาหร่ายไว้ เอื้อมมือไปดึงเครื่องอัดเทปออกจากมือมัน ไอ้ปอร์โนริสาหร่ายดิ้นกะแด่วๆ แต่หนีไปไหนไม่รอด หลังจากยื้อยุดอยู่นานผมก็ได้ชัยชนะเอาไว้ในมือ
      " พี่บ้านขี้โกง " ไอ้ปอร์บ่นงึมงำหลังจากที่ผมจัดการเอาเครื่องเล่นเทปโยนใส่ลังหลุมดำของผมไปแล้ว ไอ้ลังหลุมดำที่ว่านี่คือ ลังใส่กระดาษผสมๆกับงานตอนปีหนึ่งที่รกจนไม่ว่าอะไรหล่นลงไปก็หาไม่เจอ อิลังนี้วางอยู่ข้างโต๊ะดราฟต์ครับ เวลาเผลอทำยางลบหล่นลงไปทีไรเป็นได้ซื้อใหม่ทุกที คาดว่าถ้าทลายลังนี้เมื่อไหร่คงเจอโมโนนับสิบก้อนทอดร่างนอนก้นอยู่อย่างสงบแหงแหงม
    " เล่นทีเผลอนี่หว่า " ไอ้ปอร์ในสภาพหัวยุ่ง ค่อยๆลุกขึ้นมานั่งบนเตียงหลังจากแกะตัวเองออกจากกระบวนท่าผ้าห่มม้วนได้แล้ว      
     " ก็ขอดีๆไม่ให้ก็ต้องโดนงี้แหละ "
     " ตัวก็หนักยังจะมาขี่อีก " แหม้ ทำมาเป็นบ่น บางคืนตกดึกชอบมานอนไซ้ๆเรียกกูไปขี่เมิงแท้ๆ ฟรายยยย อ่ะๆ อย่าคิดลึก แค่เรียกไปนอนเอาตีนก่ายมันแค่นั้นเอง ( เรียกแบบน่ารักหน่อยว่าไปนอนกอด แต่สำหรับไอ้โรคจิตนี่ไม่ต้องไปใช้ภาษาดอกไม้กะมันหรอกครับ เอาตีนก่ายนี่เหมาะสุดแล้วววว )" การ์ตูนยับเลย เห็นเป่า ถ้าไอ้ป๊อบด่าจะให้มันโทรมาด่าพี่ด้วย " บ่นพลางหยิบการ์ตูนที่กระจายอยู่บนเตียงและโดนทับเป็นบางเล่มมาวางเรียงกันเป็นตั้ง โห่ ปอร์แมร่งไม่อินเทรนเลย เคโรโระเค้าฮิตกันตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้วโว้ย เพิ่งจะเอามาอ่าน  นอกจากจะตกเทรนแล้วยังเสือกเลวเพิ่งเอามาอ่านช่วงเน้---- งานกูกำลังเข้า อยู่ในสภาวะ" สัปดาห์แบบร่างแห่งชาติ " อยู่  เจือกมานอนชิวอ่านการ์ตูนหัวเราะคิกๆอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร เลวววววมาก สองวันก่อนเลยเคลิ้มไปนอนอ่านกะมันด้วยเลย  งานไม่เสร็จนี่ความผิดเมิงนะเนี่ย" พี่บ้าน ว่าแต่ พี่ทำงานค้างไว้ไม่ใช่เหรอ ไฟโต๊ะยังเปิดสว่างอยู่เลย "
      เออ หว่ะ เชี่ยแระ ยังดราฟต์แปลนไม่เสร็จเลยนี่หว่า " ก็มึงอ่ะแหละ นอนอ่านการ์ตูนยังไม่พอ กวนตีนอัดเทปอีกตะหาก  กูไปทำต่อล่ะ เชี่ยปอร์อ่ะ มรึงทำเสียเวลา "
      " ทีเมื่อคืนพี่ยังมานอนอ่านเคโรโระกับผมอยู่เลย วันนี้ทำมาเป็นเสียเวลา " แหน่ะ ยอกย้อน ไอ้เด็กไม่รักดี " งานเยอะเหรอพี่บ้าน ช่วยมั้ย ปอร์ลอกเก่งนะ "
       " ไม่ต้องอ่ะ แค่เมิงอยู่ในความสงบไม่ทำตัวโรคจิตก็เป็นพระคุณแล้ว " เสร่อแดกเรียก "ลอก " อ่ะ ดราฟต์เว้ยดราฟต์ เรียกซะโอทอปเชียวเมิง แถมขี้โอ่ไปนิดนึงที่เสนอสรรพคุณตัวเองมาเสียเสร็จสรรพ แต่มันมีดีให้โอ่ครับ เคยสิ้นไร้ใช้มันดราฟต์แปลนให้ครั้งนึง สราด คนเชี่ยอะไรเก่งแมร่งเก่งทุกอย่างจริงๆ ดราฟต์เนี้ยบโคตร----  มันเพิ่งดราฟต์ครั้งแรกแต่ต่อเส้นไม่มีพลาดอ่ะ หน้าต่างบานเลื่อนในแบบมาเบลอๆหน่อย ซึ่งถ้าเป็นผมคงโด้เอา ( โด้ เป็นศัพท์ตระกูลเดียวกับด้น แบบด้นสดอ่ะครับ ) อิชายมันนั่งวัดให้เท่ากันด้วย  แต่ แหม เกรงใจ ไปใช้มันบ่อยๆเดี๋ยวเด็จพ่อมันจะครหาเอาได้ว่าใช้แรงงานลูกเค้า
        อ่า ครับ ไปสู่ขอทำพิธีจดทะเบียนรับมันเป็นคู่ชีวิต มาอยู่กินกันฉันและเธอแล้วครับ เฮ้ยอาราย ไม่ใช่ แระ แค่อิชายมันไปขอเสด็จพ่อมานอนหอผมสัปดาห์ละสองคืน จะเป็นวันที่มันเรียนเช้า หรือไม่ก็เลิกดึกอ่ะครับ แบบว่า ปอร์ขี้เกียจขับรถไปกลับอ่ะพ่อ  มีรถไฮโซวให้ใช้ยังเสือกขี้เกียจขับอีก  พ่อมันก็ไม่ว่าอะไร โอเค แต่อันนี้อิชายไม่รู้  ว่าช่วงเปิดเทอมสองแรกๆพ่อมันอ่ะมาดักฉุดผมขึ้นรถตู้เรียกไปคุย ค่าสินสอดห้าล้าน ถ้าไม่ได้เมิงตาย เอ้ย ไม่ใช่ เดอะเตี่ยท่านมาทำความรู้จัก พาไปกิน " อะไรเบาๆ สบายๆ " เป็นบุฟเฟต์หมุเกาหลีในโรงแรมดัง(ขอสงวนนามไว้ณที่นี้ )แห่งหนึ่ง  เบาเหลือเกิน เดอะเตี่ยคร้าบ  เห็นลูกมันนิสัยแบบนี้ คิดว่าพ่อจะต้องโหด โฉด ไม่ธรรมดา แต่พ่อไอ้ปอร์เป็นคนติดฮาๆครับ ท่านอารมณ์ดีมาก ม้ากกกกก จริงๆ แบบว่าถ้าไม่ติดว่าเป็นพ่อไอ้ปอร์คงหลุดปากเผลอด่าไปแล้วว่า "ไอ้แก่ขี้หลีเอ๊ย " เล่นซะน้องพนักงานเสริฟ์อายม้วนเป็นปลาหมึกหดเชียว                    เสียงริงโทนโทรศัพท์ไฮโซวของอิชายดังขึ้นมา อิชายปอร์วางมือจากการ์ตูนแล้วค่อยๆ กระเสือกตัวไปหยิบโทรศัพท์ที่วางห่างออกไป " ครับ พ่อ " โอ้ เดอะเตี่ยท่านแรงจริงๆ นินทายังไม่ทันจบก็โทรมาซะแล้ว " เปล่า ไม่ได้มีอะไรครับ  แค่จะโทรบอกพ่อว่า คืนนี้ค้างหอพี่บ้านนะ แล้วพ่ออยู่ไหนครับ สนามบินเหรอ " แต่พ่อลูกคู่นี้ดูแล้วน่ารักดีครับ อิปอร์มันมีอะไรมันก็โทรรายงานพ่อมันตลอด ว่ามันจะไปไหนถึงบางทีพ่อมันจะไปทำงานต่างประเทศบ่อยๆไม่ค่อยอยู่บ้านก็เหอะ  " ไปอิตาลีเหรอ ไม่รู้สิครับ แล้วแต่พ่อแล้วกันครับ แต่ไม่เอานาฬิกาแล้วนะ เยอะแล้ว " หมั่นไส้ว้อย แสรดดดดดดด " ให้ถามพี่บ้านเหรอ ได้ๆ   " มันหันมาถามผม "พี่บ้าน พ่อถามว่า ระหว่างสีดำสายหนังกับสายสเตนเลสสีเงินพี่ว่าแบบไหนสวยกว่า  "
       " สีเงินมั้ง "
        " พ่อ พี่บ้านบอกสีเงินอ่ะครับ  ต้องขึ้นเครื่องแล้วเหรอ ไปกี่วันน่ะครับพ่อ ออ ครับพ่อ  อ่านการ์ตูนอยู่ครับ " ตอบจริงใจมาก สร้างภาพนิดนึงว่าอ่านหนังสือเรียนอยู่ก็ได้นะ "  เดี๋ยวอีกพักจะนอนแล้วครับ  ยังครับพ่อ เดี๋ยวกินก่อนนอนครับพ่อ  ยังเหลืออยู่เยอะเจ็ดสีพร้อมเซ่นเจ้าที่ครับพ่อ" ไม่รู้จะขำหรือจะอะไรดี ฟังดูฮาแต่ว่าขำไม่ค่อยออกเท่าไหร่ " ครับ ครับ สวัสดีครับ " อิปอร์วางสายแล้วทิ้งตัวลงนอนที่เดิม กระเสือกตัวไปหยิบเคโรโระที่อ่านค้างไว้มานอนอ่านต่อ
        เวลาผ่านไปสักพัก ผมแอบเหลือบไปดูนาฬิกา ห้าทุ่มสิบแล้ว งานกรูยังไม่ถึงไหนเล้ยยยย เอ้ย ไม่ช่ายยยยย คุณชายอนามัยน่าจะนอนได้แล้วมั้ง
       " ไอ้ปอร์ ห้าทุ่มกว่าแล้วมรึง เลิกอ่านได้แล้วมั้ง นอนได้แล้ว "
       " ยังอ่ะ เดี๋ยวรอนอนพร้อมพี่บ้าน "
       " ไม่ต้องง่ะ คืนนี้กรูท่าจะสว่างคาตา " ฮือ รันทดเหลือเกินนนนนนน
       " ก็ทำเร็วๆดิ จะรอ "
       " เหลืออีกเยอะสาดดดดด ไม่ต้องรออ่ะ บอกให้นอนก็นอน " ทำเป็นลีลา ไม่สบายขึ้นมาซวยกูอีก  กูอ่ะอยากนอนขนาดไหน เมิงรู้มั้ย มีเวลานอนอย่ามาทำตัวสะดีดสะดิ้งงงง
      "  เหลือเยอะก็ให้เค้าช่วยดิ เสร็จเร็วๆจะได้นอน " มาทำเป็นเค้าๆ อย่านะเมิง ตกดึกแล้วกุคลั่งง่าย หมั่นไส้ขึ้นมาเมิงจะโดนตรีน
       " ฟังภาษาคนรู้เรื่องป่ะ ถ้ากูไม่ต้องเสียเวลามาเถียงกับมรึงนี่กรูทำเสร็จไปอีกเยอะแล้ว "
        " ดุยังกะเป็นแม่ " ไอ้ปอร์ทำหน้าเซ็ง ก่อนจะยกกองการ์ตูนไปวางบนหลังตู้เย็น แต่อยู่ๆมันก็ยิ้มนิดๆพูดๆเหมือนบ่นกับตัวเอง " ถ้าแม่ผมห่วงผมเหมือนพี่ผมคงมีความสุขน่าดู "
       " อะไรของมึง " อย่าพูดเรื่องแม่บ่อย เด๋วกูจะอกแตกตายด้วยความสงสัย ก็แค่อยากรู้ แต่ไม่อยากถามมมมมมมม
        " ลองเข้าโหมดขี้เหงาดู  เผื่อจะมีผู้ชายอบอุ่นสักคนมานอนด้วย  "
        " กวนตีนนะเมิงง่ะ " อย่านึกว่ากูไม่อยากนอนดิ สราดดดดดด " เงียบปาก แดกยา แล้วนอนไปได้แล้ว พูดมาก น่ารำคาญ "
       " ทำไมต้องด่าด้วยอ่ะ เสียใจนะเนี่ย "
       " เสียใจก็ไปหาแฟนใหม่ดิ หาไว้สักสองคนนะ แบ่งกรูด้วย " เมิงช่วยรีบๆงอนแล้วนอนไปได้แล้วไป จ๋าขอ          " จีบเองไม่ได้อ่ะเด่ " แน้ะ รู้ทันนนน " โห่ พี่บ้าน พูดกันตามหลักความจริงเลยนะ พี่บ้านจะหาใครดีกว่าผมได้ " โห ดูมันพูด ไม่หลงตัวเองเล้ยยยยยย "  รูปหล่อ เงินหนัก รักจริง " แหม้ มาเป็นสโลแกนเลยนะเมิงง
       " ถุ้ยยยยยยย พูดมาได้ "
       "  ก็พูดความจริงอ่ะ  เนอะ สายไหม " มีการหาพวกเป็นตุ๊กตาชินนามอนโรลด้วยเว้ยยยยยยย มันเป็นคนเดียวกันกับไอ้โรคจิตอัดเทปแบล็กเมล์แน่เหรอวะเนี่ย หรือช่วงนี้  แบต  เสื่อมวะ  อ่อนได้อีก " พี่บ้าน ตัวนี้ขอคืนได้มั้ยอ่ะ เดี๋ยวซื้อตัวใหม่มาเปลี่ยนให้ นะ พี่บ้าน  "
      "  ตัวนี้แหละ ตัวอื่นก็ไม่ใช่สายไหมดิ พูดหลายรอบแล้วนะ " สรุปความได้ว่า สายไหมที่รักได้กลับสู่อ้อมกอดของบ้านอีกครั้ง เนื่องจากวันนั้นที่ผมไปโชว์เหนือเขวี้ยงทิ้ง อิชายมันเก็บกลับบ้านไป เจ้าตัวมันบอกว่า มันเก็บกลับไปกอดนอนร้องไห้ทั้งวันทั้งคืนด้วยความทรมานใจอย่างหาที่สุดไม่ได้  โห่ ไอ้เว่อร์ เสียดายตังค์ใช่ปะละ โห่ ขนาดกรูยังหวนคิดถึงกลับไปเดินหาตั้งหลายรอบเลย
       " ก็ตัวนี้มันเลอะแล้วอ่ะ "
       " ไม่เป็นไร เลือดกรู กรูไม่ถือ "
      " เห็นแล้วรู้สึกแย่อ่ะพี่บ้าน " เสียงหงอยเชียว โอ๋ๆ อย่าคิดมาก  ไม่ได้ตั้งใจเก็บไว้กดดันเมิงนะว่าเมิงแมร่งเชี่ยเหลือเกิน กูมีเหตุผลที่ชวนอ้วกมากในการเก็บอิสายไหมไว้  " เปลี่ยนตัวไม่ได้เหรอ" 
      " จะยึดคืนแล้วเอามาให้กรูทำไม "
      " ไม่ได้ยึด แค่เปลี่ยนตัวเอง  พี่บ้านอย่าโกรธดิ "
      เอาวะ ถึงจะชวนอ้วกก็จะบอกละกัน จะได้เลิกพยายามนะน้องปอร์  " น่า ให้กูเก็บอิสายไหมไว้เหอะ เวลาเห็นมันจะได้รู้ว่ากูรักมึงมากขนาดไหน " ชวนอ้วกมั้ยล่ะครับคุณผู้อ่าน อึ้งไปเลย อิปอร์ เจอกูโชว์ลาวเข้าไปเงียบเลย กร๊ากกกก ข้าเป็นผู้ชนะ  " มองในแง่ดีเหอะ  "
      ไอ้ปอร์ไม่พูดอะไร แต่ผมได้ยินเสียงมันลุกจากเตียงมาแบบเงียบๆ เตรียมวางดินสอก่อนดีกว่า ไอ้เชี่ยนี่แมร่งชอบโดดใส่ นั่น มืองี้เลื้อยมากอดเอวแล้วก้มหัวมาซบไหล่  ขี้อ้อนเหลือเชื่อนะเมิงง่ะ
        " มาเกาะๆตอนกำลังดราฟต์งาน เกิดดินสอหลุดมือขีดโดนงานขึ้นมาตายห่านะเว้ยมรึง " แซวซะหน่อยนะปอร์นะ        
" ขอโทษครับ "
       " อะไรของมรึง ติสต์แดกอีกเหรอ "  โอ๋ๆ พี่บ้านไม่ได้ตั้งใจ มามะ  เอาหัวมาให้เขย่าเล่นหน่อยมา  นึกแล้วไม่รอช้า ผมหันไปจัดการเอามือสองข้างตะปบหัวอิปอร์แล้วโยกไปมาเบาๆ " โอ๋ๆ อย่าซีเรียสน่าน้อง ไปนอนได้แล้วไป " พูดจบก็เอียงหัวไปเขกหัวมันเบาๆ
        ไอ้ปอร์ผงกหัวหงึกๆ ก่อนจะเริ่มพูดขึ้นว่า " อ้ะ เกือบลืม งานเหลืออีกเยอะเหรอ " 
       " มากกกกกกกกก "
       " อีกสองวันยังจะงานเยอะอยู่ป่าว "
       " เย้อะ--------- ถามไมวะ "
       " ถ้าวันเสาร์บังคับให้ว่างสักครึ่งวันได้มั้ยอ่ะ "
       " จะถามทำไมว่าว่างมั้ย เมิงระบุมาชัดถ้อยชัดคำแล้วนี่ว่าจะบังคับบบบ "
       " รอบนี้อยากให้พี่เต็มใจอ่ะ อยากให้พี่อยากไปกะปอร์ " แหม้ น้องครับ ที่ทำหงุดหงิดอ่ะ แค่แกล้งเมิงเล่น เรื่องเที่ยวนี่บ้านชอบอยู่แล้ววววว ยิ่งเที่ยวแบบมีคนขับรถให้ ยิ่งโคตรชอบเรยยยยยย
        " แต่วันเสาร์ไม่แน่ใจหว่ะ ไม่รู้ต้องเข้าคณะมั้ย ถ้าวันอาทิตย์อ่ะไปได้ "
       " ไม่ ต้องไปวันเสาร์ "
       " ทำไมต้องวันเสาร์วะ "
       " ก็วันเสาร์นี้วันที่ 14 "
        " 14 แล้วไงวะ ก็แค่วันที่ 14 " 14 กุมภามันมีอะไรวะ ก็เป็นวันที่อีกสามวันจะถึงวันที่ 17 ต้องส่งโปรเจคอีกแล้วไง พรากกกกก
        " ช่างเหอะ ก็แค่วันที่ 14 " พูดจบแล้วลุกพรึ่บหนีไปเข้าห้องน้ำซะงั้น งอนกูเหรอวะเนี่ย 14 มันมีอะไรรึ 14 กุมภาวันวาเลนไทน์--------- วันที่กรูมีความหลังสะสมมากมาย อกหัก รันทดมาทุกปีทุกชาติไป อ้อออออ มิน่าถึงต้องวันที่ 14 โอ๋ๆ แค่แอบเผลอลืมไปนิดเดียวเอ้งงงงงงง
         รอสักพักจนอิปอร์ออกมาจากห้องน้ำ โถ งอนเลย เดินผ่านกรูไปกระโดดลงเตียงกรูเลยนะมรึง อิปอร์นอนลงบนเตียงก่อนจะเอาผ้าห่มคลุมโปง ไฟแยงตาอ่ะเด่มรึง มีคฤหาสน์ไฮโซวให้กลับไปนอนเสือกมานอนหอเหม็นๆแคบๆเอง อ่ะ ไม่ใช่ดิ เดินไปปิดไฟให้มันดวงนึงก็ได้วะ  คลุมงี้อึดอัดตายชัก
        ผมลุกเดินไปปิดไฟให้อิปอร์ที่หน้าห้อง ระหว่างนั้นมองไปบนหลังตู้เย็นเห็นที่คาดตาวางอยู่  ผมหยิบก่อนจะเดินไปนั่งข้างเตียงที่อิปอร์นอนขดรวมกับผ้าห่มเป็นก้อนอยู่ ผมเอื้อมมือไปเขย่าไหล่มันเบาๆ " ปอร์ " ทำเป็นดิ้นหนี ตุ้ดจริงเลยมรึง ท่าทางว่างๆต้องสอนให้มันแยกออกซะหน่อยว่าระหว่างตุ๊ดกะเกย์มันต่างกันนะน้องเอ้ย " อย่ามาทำดีดดิ้ง กรูไม่ได้จะง้อ จะถามว่าเอาที่คาดตามั้ย กรูปิดไฟให้ดวงนึงแล้ว เอาไปคาดซะ จะได้เอาตัวออกมาจากผ้าห่ม " แน้ะ ทำเป็นนิ่งนะเมิง ช่างแม่ง นอนอบเป็นดอกไม้กระดาษอบแห้งไปละกัลลล แสรดดดดดด  เสียเวลาทำมาหากินกรุ
      ก่อนที่ผมจะทันลุกขึ้นจากเตียง ก้อนผ้าห่มที่ด้านหลังก็เอามือมากอดเอวผมไว้ " รู้ว่างอนก็ง้อหน่อยดิ
พี่บ้านอ่ะ ตกลงวันเสาร์ว่างนะ  "
       " เออ ว่าง ( ก็ได้วะ ) "ไม่ว่างมรึงก็งอนกูอ่ะดิ แสรดดดดด
       " พี่บ้าน ชอคโกแลตผมกินได้แต่ดาร์กชอคนะ แบบอื่นมันหวานไปหน่อย เดี๋ยวไฮเปอร์ "
      " บอกกรูไมวะ " ไม่ค่อยจะแสดงความต้องการออกมาเลยนะ เชี่ยปอร์ แต่ แปลว่าเมิงเคยกินแบบอื่นแล้วไฮเปอร์ไปแล้วใช่มะ กรูอยากเห็นอ่ะ
      " บอกเพราะผมจะได้กินได้ไง ขืนได้จากพี่มาแล้วต้องได้แต่นั่งมองเสียดายแย่ "
       "ใครจะซื้อให้มรึงวะ แดกยากเหลือเกิน  แต่กูอ่ะ แดกได้ทุกอย่างนะปอร์ เพราะงั้นมรึงซื้อให้กรูง่ายกว่ากรูซื้อให้มรึง  " ไม่ใช่ว่างกนะคุณผู้อ่าน แต่มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีความเป็นชาย " กูลีโกะ ป๊อกกี้ ทินนี่ กูกินได้หมด "        "  ทินนี่มันเป็นคุกกี้นะพี่บ้าน มั่วนิ "
     " มันมีใส้ชอคโกแลตตรงกลางเว้ย กรูถือว่าเป็นชอคโกแลต "
      " ทั้งห่อมีอยู่สองอันเนี่ยนะ  "
      " มีสองอันเหมือนสองเราไงจ๊ะ ในหมู่คุกกี้มากมายมีเพียงเราเท่านั้นที่เป็นคู่กันนนน  "
       " ลาวอ่ะพี่บ้าน " โห ไอ้น้อง บังอาจมากกกกก " จีบสาวด้วยมุขแบบนี้อ่ะเด่ถึงอกหักสี่สิบกว่าครั้งอ่ะ " ถ้าไม่ติดว่าเตียงที่มรึงนอนอยู่นี่เป็นเตียงกรูนะ เชี่ยปอร์ กรูจะจับเมิงทำศพใต้เตียง ไอ้เลวววววว " แต่ไม่เป็นไรนะพี่บ้าน ลาวๆแบบนี้ผมชอบ "
       เอ กรูลืมอะไรไปรึเปล่า
      จุดประสงค์หลักที่ลุกมาเพียงแค่เพื่อจะปิดไฟนี่หว่า
       แล้วนี่ข้อยสิเฮ็ดอันหยังอยู่หวา  แสรดดดดดด
    " เชี่ย กูลุกมาเพื่อปิดไฟนี่หว่า มรึงอ่ะ ถ่วงเวลาชิบหาย เอาไปใส่ แล้วนอนได้แล้ว "
    " นอนคนเดียวเค้าเหงาอ่ะ นอนเป็นเพื่อนเค้าพักนึงดิ  "
    " อยู่บ้านเมิงก็นอนคนเดียวได้นี่หว่า " อย่าชวน เดี๋ยวกรูนอนจริงใครจะรับผิดชอบ
     " โห่ พี่บ้านอ่ะ พี่ก็ไปนอนบ้านผมมั่งดิ  ผมจะได้ไม่ต้องนอนคนเดียว
     " ไม่กล้าไปหว่ะ บ้านเมิงอ่ะ  เดี๋ยวเผลอไปทำแจกันราคาแปดแสนแตก ชิบหายเรยกรู
     " ห้องผมกว้างนะพี่บ้าน พี่จะไปทำงาน ลงสี ตัดโมเดล แผ่กระจายแค่ไหนก็ได้ ตัดเสร็จก็ไม่ต้องเก็บเอง " อย่า อย่ามาโฆษณาชวนเชื่อ " งานเสร็จตอนเช้ามีรถปอร์เช่ขับมาส่งหน้าคณะเลยนะ ไม่ต้องขนวิ่งทั่กๆๆๆ โบกสองแถวหรือซ้อนมอไซค์ให้เหนื่อย " กรุว่าเมิงเลิกเรียนวิดวะไปเป็นเซลล์ขายของดีกว่า ชักจูงเก่งสาดดดด
     " แล้วถ้ากรูโทรเข้าไปภายในสิบนาทีเมิงจะมีออปชั่นอะไรให้อีก " จะเก็ทมุขกรูมั้ยวะเนี่ย
     " หากท่านตกลงภายในสิบนาทีนี้ ทีวีไดเร็กยินดีแถมข้าวเช้าให้อีก 1 มื้อ "นั่น รับมุขกรูอีก " แต่เดี๋ยวก่อน หากท่านโทรเข้ามาหลังโฆษณาจบ เราจะแถมข้าวกล่องมื้อกลางวันให้อีก 1 กล่อง "
    " หยุดๆ พอแระ ไม่ไปหรอก "
    " โห่ ให้ความหวังอีกแล้วอ่ะ พี่บ้านอ่ะย่ำแย่ว่ะ"
     " เออ กูมันย่ำแย่ ย่ำแย่กว่านี้แน่ถ้างานไม่เสร็จ "
    " งั้น หลับฝันดีนะพี่บ้าน " ไอ้ปอร์พูดก่อนจะเอาที่คาดตาไปคาด ค่อยๆทิ้งตัวลงบนเตียง
    " กวนตรีนนะเมิงง่ะ " ผมเหวี่ยงผ้าห่มใส่มัน ก่อนจะลุกกลับไปที่โต๊ะ  งานจ๋า บ้านกลับมาแหล่ววววว จริงๆอ่ะอยากจากเธอไปให้ไกลสุดฟ้า แต่เดี๋ยวคะแนนจะจากกรูไปจนไกลลับตาเหมียนกัลลอ่าเด่  นั่งอยู่สักพักก็แอบเหลือบไปมองอิปอร์ที่ตอนนี้กลับไปนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่ม หลับปุ๋ยไปแล้น จะบอกว่ามันน่ารักสุดเวลาหลับก็ได้มั้งเนี่ย เดี๋ยวนี้มันหลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้มขึ้นเยอะครับ เวลามันละเมอยิ้มโคตรน่ารักเลย  แต่เวลาตื่นแม่งกวนตรีน อย่าๆ อย่ามัวแต่ไปเคลิบเคลิ้มมองเด็ก รีบทำให้เสร็จๆแล้วไปนอนมั่งดีกั่ววววววว
     คิดได้ดังนั้น ผมจึงรีบปั่นงานอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด ต้องเขียนให้ได้สามเพลท แปลน รูปด้าน ตีบ    แปลน รูปด้าน ตีบบบบ  แปลนนนน รูปด้านนนนน ตีบบบบบบ  อ่าก ง่วงโว้ย น่าๆทนหน่อยๆ อีกครึ่งเพลท ไม่งั้นเสร็จไม่ทันนะเว้ยยยย แต่อีกสัปดาห์แน่ะกว่าจะส่ง ไม่ๆเดี๋ยวววันที่ 14 อดไปแรดนะเว้ยยยยย แต่ จอร์จ ซาร่าง่วง ง่วง ง่วงงงงงงงงง ถ้าง่วง กิน อีโนสิคะ ไม่ใช่แระ ฮื่ย ลุกไปเดินเล่นแถวเตียงหน่อยดีกว่า  อย่าๆ ไม่ๆ เหลือแต่เฟอร์ตีบแล้วนะเว้ยบ้านนน กัดฟันไว้ โซฟา โซฟาไม่มีขา โซฟา ลา ที โด้--------  เสร็จแล้วววววว บ้านลาแล้ว ไปนอนเอาตีนก่ายอิปอร์ดีกว่า ตีสามกว่าแล้วนี่หว่า
       ผมลุกจากโต๊ะดราฟต์ไปปิดไฟ  ก่อนจะเล่นมุขผีผ้าห่มมุดขึ้นเตียงไปนอนข้างๆอิปอร์ ต้องค่อยๆคืบคลานด้วยนะ อิปอร์มันประสาทไวครับ ขยับหน่อยก็ตื่นแล้ว กระดื้บไปจนถึงหมอน เอามือถือมาตั้งไว้ใกล้หู ตั้งปลุกเจ็ดโมงมาดราฟต์แปลนอีกติ้ดนึง เสร็จแล้ว นอนแล้วนะคร้าบ อรุณสวัสดิ์
     ผมนอนอยู่สักพักจนเคลิ้มๆจะหลับ อิปอร์ที่คิดว่าหลับอยู่มันกลิ้งมาใกล้ๆเอาขาตะเกียบของมัน ( เออ กรูมันขาหมู มีปัญหามะ แต่ถ้าให้เลือกกินขาหมูกะตะเกียบใครๆก็ต้องกินหมูอยู่แล้ว ) มาพาดตัวผม " หมอนข้างมาแล้ว " บ่นงึมงำเสียงง่วงๆแล้วเอาแขนมาก่ายพุงผม
      " อย่ามากระแซะดิ เกะกะ เด็กขาดความอบอุ่นเหรอมึง "
      "  ให้หน่อยดิ" ยังเจือกงัวเงียตอบกรูอีกแน่ะ
      " ไม่เว้ยยยยยย " พูดก่อนจะเริ่มพลิกตัวเป็นฝ่ายเอาตีนก่ายมันแทน ผมกลิ้งตัวไปเอาตีนก่ายขามันไว้ เอามือก่ายพุงอันเนียนเรียบ เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ปราศจากไขมัน และขาวน่าฟัด ( อารายเนี่ยยยยยย ) " นอนดีๆดิ อย่าเอาผ้าห่มมาพันกรู มึงอ่าเอาไปเยอะๆ " พูดก่อนดึงผ้าห่มไปห่มให้มัน ปล่อยน้องหนาว เดี๋ยวน้องเป็นหวัด " พรุ่งนี้มึงปลุกกูด้วยนะ เจ็ดโมง "
    " คร้าบ "    เช้านี้ขอลาก่อนนะไปนอนก่อนนะคร้บ สวัสดีคร้าบบบบบ
---สั้นๆไปก่อนนะจ้ะ  เด่วอีกพักจะเริ่มเปิดเรื่องยาวเรื่องใหม่จ้า อิอิ-------
รถตู้ล่ะ
ช่วงนี้ปิดถนน  รอไปก่อนระกันเนอะ
คริ คริ 
นุจจี้ เรามาแร้นนะ ถ้าอ่านแร้นพอช่วยให้เพื่อนฮาได้บ้างเราก้อดีใจ 

edit @ 13 Feb 2014 22:35:40 by หมูในอวย