แหะๆ เริ่มซีรี่ย์ใหม่อีกแว้ว ก๋วยเตี๋ยวที่ดองไว้ยังไม่จบเรยยยยยย เริ่มตันอ่า ทำไงดี อิอิ ต้องทะลวงด้วยฟิคเรื่องอื่นสินะ เหอๆ
          หมายเหตุ อ่านชื่อดีๆนะ รถตู้ ไม่ใช่สิบล้อ ไม่ใช่สิบล้อกระทิงแดงสู้เพื่อแม่นะจ๊ะ
          ป.ล เค้ายังมะตาย เค้ากลับมาแว้นนนนนนนนนนน

[ FICTION ] ปิ๊งรักหนุ่มรถตู้ 1

          " ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ " พนักงานสาวน้อยหน้าหวานยกมือไหว้ผมปะหลกๆ หลังจากที่ส่งถุงกระดาษสีเขียวหยกพิมพ์โลโก้ร้านใบสวยพร้อมบัตรเครดิตให้ผม
          " ไว้พี่จะมาใหม่นะคนสวย "  ตอบไปตามประสาคนหล่อ ก็นะ คนมันหล่อเป็นทุนเดิมอยู่แล้วน่ะ ต้องหัดลับคารมให้สาวๆเคลิ้ม ตามสโลแกนประจำตัวผมที่ว่า " คารมเป็นต่อ รูปหล่อยกกำลัง " แต่เดี๋ยวอีกไม่นานทั้งความหล่อและคารมของผมจะกลายเป็นของคนๆเดียวไปซะแล้ว รี่ รี่รู้มั้ยว่ารี่เป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกเลยนะ เพราะได้หัวใจจั๊กไปพร้อมๆกับจะได้ใช้นามสกุลเดียวกับจั๊กไปตลอดชีวิตเลยนะเนี่ย มีผู้หญิงหลายคนนะที่เฉียดจะได้โอกาสนี้  แต่ก็แค่เฉียดมาแหละ เล่นๆกับจริงๆน่ะ มันต่างกันอยู่แล้ว เล่นๆก็แค่เอาสนุกๆขำๆเพลินๆใจ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาให้ชีวิตไม่จำเจ แต่ต่อไปนี้จะเลิกนิสัยแบบนี้แล้วล่ะ เพราะเจอคนที่มีครบทุกอย่างแล้วนี่นา รี่ทั้งสวย ฉลาด ไม่ขี้บ่น ไม่จับผิด ไม่พูดมาก ไม่เคยเรียกร้องอะไรมากมาย ไม่ว่าจะอะไรรี่ก็ตามใจผมหมด ตลอดเวลาที่คบกันเราเคยทะเลาะกันแค่ครั้งเดียวเอง ครั้งนั้นที่รีจับได้ว่าเราแอบคบซินดี้ไปพร้อมๆกับจีบน้องเอย แล้วก็แวบไปหลีน้องหมี่  แต่เราก็เคลียร์กันดีแล้ว ทั้งๆที่ถ้าเป็นคนอื่นนี่เลิกกันไปนานแล้วเนอะ 
         เปิดประตูออกจากร้านเดินมาที่รถพร้อมกับถุงในมือ วงนี้รี่จะชอบมั้ยนะ แต่จั๊กว่าแหวนแพลตตินั่มมันสวยกว่าแหวนเพชรเว่อร์ๆนะรี่ แต่เค้าว่าผู้หญิงชอบของที่มีประกายแวววาว เอาน่า ช่างเถอะ ชอบไม่ชอบยังไงรี่ก็คงรับไว้อยู่แล้วล่ะ เพราะว่าจั๊กเป็นคนให้นี่นา
         วันนี้เป็นวันดีจริงๆนะเนี่ย  ถนนโล่งเชียว เฟอร์รารี่ของจั๊กได้แล่นฉิวสมกับความเร็วที่พึงจะมีซะหน่อย  วันนี้ถึงเร็ว เดี๋ยวแวะไปก่อนเซอร์ไพรส์ดีกว่า มาก่อนตั้งสองชั่วโมง รี่จะกำลังแต่งตัวสวยรอเราอยู่รึเปล่าน้า------
         ผมเลี้ยวรถเข้าที่จอดรถ แจกยิ้มให้แม่บ้านที่ตึกสักหนึ่งที นี่ เดินผ่านตัวปลิวสบาย เข้าลิฟต์แล้วกดนี่ ชั้นสี่ ห้อง 408  ติ้ง ลิฟต์ถึงพอดี เก็บแหวนใส่กระเป๋าก่อนดีกว่า เดี๋ยวรี่เห็นก่อนแล้วไม่เซอร์ไพรส์  แม่ง กระเป๋าแอบหนักนะเนี่ย ก็กินข้าวกับรี่เสร็จ สามทุ่มยังต้องไปประชุมสรุปแผนนโยบายไตรมาสหน้านี่หว่า เซ็งว่ะ
        ถึงแล้ว 408 กดกริ่งติ๊งหน่องหนึ่งที " ใครคะ " เสียงหวานเอ่ยถามจากในห้อง
       ทำเสียงอู้อี้เล็กน้อย จะได้ไม่รู้ว่าเป็นเรา  " รูมเซอร์วิสครับ " เอาความรักมาส่งครับ
       สักพัก ประตูก็เปิดออก  รี่ในชุดคลุมอาบน้ำสุดเซ็กซี่เอ่ยทักผม " จั๊ก " รู้น่าว่ามาเซอร์ไพร์ซ แต่ดูรี่ตกใจเกินไปรึเปล่า ทำไมต้องตกใจขนาดนี้ล่ะ
      " เฮ้ย เด็กส่งของ มึงจะคุยอะไรกับเมียกูมากมายวะ ไม่รู้รึไงว่าเค้าทำอะไรกันอยู่" เสียงผู้ชายเอ่ยถามจากในห้อง ผมมองเข้าไปข้างในเพื่อหาต้นเสียง  ผมยังหาตัวคนไม่เจอ แต่รองเท้า เสื้อผ้าที่กองระเนระนาดอยู่ตามพื้น มีทั้งของผู้หญิงที่ผมกำลังจะมาขอเธอแต่งงาน และของผู้ชายที่ไม่ใช่ผม 
      หมายความว่ายังไง
     ผมไม่อยากเชื่อกับเรื่องตรงหน้า
      "  รี่ ผู้ชายคนนั้นใครเหรอ " ผมเอ่ยถามรี่ออกไปอย่างยากเย็น
      รี่เงียบ น้ำตาเริ่มเอ่อตรงขอบตา  " รี่ จั๊กถามว่ามันเป็นใคร !! ตอบจั๊กมาสิรี่ จั๊กถามว่ามันเป็นใคร "
      ยังไม่ทันได้คำตอบจากรี่ ผมก็ได้หมัดจากเจ้าของเสียงในห้อง " กูก็เป็นผัวรี่ไง  ไอ้งั่งเอ๊ย ไสหัวกลับไปได้แล้วมึง "
      " ใครเป็นเมียมึง ไอ้เหี้ย " ผมต่อยมันกลับ " อย่ามาพูดเหี้ยๆนะไอ้สัด "
      " เห็นอยู่เต็มตายังจะเสือกโง่อีกเหรอ หา ไอ้ควาย " มันตะโกนใส่ผมตอนที่เราตะลุมบอนกันอยู่ ผมกับมันแลกหมัดกันอย่างดุเดือด " มึงถามรี่ดูสิว่าจริงมั้ย ถ้าจะให้ดีถามรี่ด้วยว่าเพราะอะไรเค้าถึงเลือกกูมากกว่ามึง "
      " ไอ้ระยำ " ผมต่อยมันกลับเต็มแรง มันกระเด็นไปชนตู้ ผมตามไปต่อยมันซ้ำ "  ว่าไง รี่  ตอบให้ไอ้หน้าโง่นี่รู้หน่อย "
      " จั๊ก  รี่ขอโทษ " รี่เอ่ยทั้งน้ำตานองหน้า " จั๊กกลับไปเถอะนะ "
      " รี่ รี่ทำแบบนี้กับจั๊กได้ยังไง !! จั๊กให้รี่ทุกอย่าง แล้วรี่ก็มาหักหลังจั๊ก รี่เลือกไอ้เหี้ยนี่แทนจั๊ก แบบนี้งั้นเหรอ  รี่ จั๊กไม่คิดว่ารี่จะเลวได้ขนาดนี้  "
      " ใช่ จั๊ก  รี่มันเลว เพราะงั้นจั๊กไปได้แล้ว!!  มาถึงตอนนี้ จะบอกอะไรให้รู้ไว้อย่างนะจั๊ก รี่นะ เคยรักจั๊กนะ เคยรักจั๊กมาก แต่จั๊กก็เที่ยวมีคนอื่นไปทั่ว จนรี่ไม่คิดว่ารี่จะมีอะไรที่ต่างออกไปจากผู้หญิงคนอื่นๆของจั๊ก  "
      " รี่ "
     " รี่เหนื่อย จั๊ก เหนื่อยมากกับการที่ต้องทำเป็นไม่รู้อะไรเลย ทำเป็นไม่สนใจกับผู้หญิงกี่คนต่อกี่คนของจั๊ก  เรื่องนี้รี่อาจจะผิดมากกว่า แต่ว่านะจั๊ก รี่พูดได้เต็มเต็มปากเลยว่าที่รี่เป็นแบบนี้ก็เพราะจั๊กนั่นแหละ!!  "   รี่พูดเสียงดังจนเกือบจะตะโกน เธอยกมือปาดน้ำตาก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง " ปล่อยผู้หญิงเลวๆแบบรี่ไปเถอะนะจั๊ก เราจบกันแค่นี้หล่ะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง " รี่ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ก่อนจะปิดประตูห้อง ทิ้งผมให้ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นกับการบอกเลิกของเธอ
     ไม่ ผมไม่ยอม ไม่มีวันยอมให้มันจบแบบนี้ รี่จะเลือกผมมากกว่าคนอื่นได้ยังไง จะมีใครดีกับรี่เท่าผมอีกล่ะ เราเป็นคู่ที่ไม่เคยมีปัญหาอะไรกันไม่ใช่เหรอ รี่ไม่เคยว่าอะไรไม่ใช่เหรอ
" รี่ เรายังคุยกันไม่จบ " ผนตะโกนเสียงดังก่อนจะเริ่มทุบประตูห้อง "  รี่ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ " ผมยังตะโกนเรียกเธอซ้ำแล้วซ้ำแล้ว แต่ไม่ได้รับคำตอบอะไรนอกจากความเงียบ " รี่ " ผมยังคงทุบประตูห้องอย่างกับคนบ้า ไม่มีการตอบรับใดๆจากคนในห้อง
      ทุกอย่างมันคงจบแล้วจริงๆ
      จบลงในวันที่ผมคิดว่าผมจะเริ่มทุกอย่างกับคนที่ผมรัก คนที่รักผม
      แต่กลายเป็นว่าผมคิดไปเองคนเดียว ผมคิดไปเองว่าเรารักกัน ทั้งๆที่ความจริงรี่ต้องทนกับผมมามาก
      ที่ผ่านมาผมไม่เคยคิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันจะผิดอะไรมากมาย ผมคิดว่ารี่คงจะเข้าใจ ว่าสุดท้าย รี่ก็เป็นคนเดียวที่ผมเลือก  แต่รี่ก็ไม่เข้าใจ แล้วรี่ก็ไม่เคยแสดงออกอะไรให้ผมรู้ว่ารี่ไม่เข้าใจ
    ทำไมรี่ไม่เคยบอกอะไรเลย ไม่พูดอะไรสักอย่าง ไม่เคยพูด ไม่เคยว่าอะไรทั้งนั้น แต่เลือกที่จะไปมีผู้ชายคนอื่น เลือกคนอื่นเข้ามาแทนที่ผม  แค่ถ้ารี่บอก ขอแค่ถ้ารี่พูดอะไรบ้าง บอกผม ว่าผม บอกให้ผมรู้ว่ารี่โกรธ ผมจะไม่มีวันให้มันจบแบบนี้ ไม่ ไม่มีวัน
    เสียงบีบแตรดังจากด้านหลัง  กว่าผมจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ถนนข้างหน้าที่น่าจะเป็นถนนก็กลายเป็นไหล่ทาง รถของผมไถลไปตามทางกระแทกไปมาอย่างรุนแรง  อืม ตายบูชารักท่าจะไม่เลว เผื่อรี่จะเข้าใจว่าจั๊กรักรี่มากขนาดไหน  แม่ครับ ถ้าจั๊กตายแม่ก็แต่งงานใหม่กับคุณภิวัฒน์ไปนะแม่ แม่จะได้มีความสุข บริษัทเราจะได้ยิ่งรุ่งเรือง โปรเจ็กต์วิเคราะห์ตลาดที่ทำค้างไว้ยังไม่เสร็จเลย แม่คงให้คนในบริษัททำต่อล่ะมั้ง  แม่ อย่าลืมคิดถึงจั๊กบ้างนะแม่  งานศพจั๊กจั๊กขอโคโยตี้แทนวงดนตรีไทยนะครับแม่ เฉพาะผู้หญิงสาวๆแม่บอกให้เค้าไม่ต้องใส่ชุดดำมาก็ได้นะแม่ เอาเป็นสายเดี่ยวแดงเอ็กซ์ๆหน่อยแทนจะได้มีสีสัน จะว่าไปแล้ว แม่ก็เคยเตือนแล้วนี่นา ว่าคนที่ไม่เคยว่าอะไรเลยน่ะ ระเบิดออกมาทีระวังจะมีเฮ จั๊กน่าจะเชื่อแม่เนอะ  แม่ จั๊กรักแม่นะครับ
      อุตส่าห์คิดซะดิบดี กะว่าตายแหงๆ แต่ที่ไหนได้ รถของผมแหกโค้งมาตกไหล่ทางที่ด้านล่างเป็นคูน้ำตื้นๆ ตัวผมที่ได้รับการปกป้องจากถุงลมนิรภัยแทบจะอยู่ในสภาพเดิมร้อยเปอร์เซนต์ แต่ว่า น้องเฟอร์ที่รักเครื่องดับสนิท ป่านนี้น้ำคงเข้าเครื่องหมดแล้วสินะ ลองพยายามสตาร์ทอีกสักสองสามสี่ห้ารอบ ผลปรากฎว่า เดี้ยงสนิท ไม่นะ น้องเฟอร์ อย่าทิ้งจั๊กไป
     สักพัก กลุ่มคนจากด้านบนก็เดินลงตรงมาที่รถของผม ลุงท่าทางใจดีเปิดประตูรถผมออกมา " พ่อหนุ่ม เป็นไงบ้าง " ลุงเอ่ยก่อนยื่นมือมาให้จับ ดึงผมออกมาจากรถ " บาดเจ็บตรงไหนมั้ย เดี๋ยวสักพักรถพยาบาลกับรถกู้ซากก็มาแล้วนะลูก มา เดินไหวมั้ย ขึ้นไปนั่งรอข้างบนก่อนดีกว่า "
    ผมเงียบ ไม่ได้พูดอะไร วันนี้ผมคงจะเจออะไรมาเยอะ เยอะมากจนอยากจะหาที่พิงสักที่ สักที่ที่จะระบายความรู้สึกแบบนี้ออกมา ความรู้สึกที่ผมก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร มันตีกันมั่วไปหมด รู้แต่ว่าตอนนี้ตอนนี้ตัวเองกำลังร้องไห้อยู่ก็แค่นั้น
     " โถ ขวัญเอ๊ยขวัญมา ตกใจสินะพ่อหนุ่ม ไม่เป็นไรนะลูก ฟาดเคราะห์นะลูกเอ๊ย " ป้าตัวอ้วนท่าทางใจดี ( ที่ผมคาดว่าเป็นแฟนลุง ) เอ่ยปลอบผม 
     " ขอบคุณครับ "
     พอผมเดินขึ้นมาถึงข้างบนผมถึงรู้ว่าตัวเองหลุดเส้นทางมาไกลโข จากคอนโดของรี่ผมขับย้อนมาถึงซอยด้านหลังที่เป็นถนนแคบๆกับพงหญ้าและบึงสองข้าง ลุงกับป้าพาผมมานั่งพักอยู่ที่วินมอเตอร์ไซค์ที่อยู่ไม่ห่างออกไปนัก คนแถวนี้ใจดีเป็นบ้าเลยหว่ะ ช่วยกันโทรตามรถมากู้ซากน้องเฟอร์ของผม พยายามติดต่อทางบ้านให้ ขอบคุณนะครับทุกคน
 แต่คงยาก เพราะตอนนี้แม่ไปประชุมกลุ่มผู้ส่งออกอยู่บรูไน กลับมะรืนนู่น โทรหาแม่ไม่ติดอยู่แล้ว เหลือแต่ที่บ้าน ต่อให้พวกพี่พิณ พี่ผ่องรู้ก็คงช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี
      เพิ่งรู้ว่าจริงๆที่คิดว่าตัวเองมีคนอยู่ข้างๆเยอะแยะ ที่จริงแล้วไม่ได้มีใครเลย
      ผมตัดสินใจบอกลุงกับป้าและพี่ๆวินมอไซค์ไปว่า ผมคงไม่ต้องไปโรงพยาบาล คิดว่าคงไม่เป็นอะไร เพราะถุงลมกางพอดี รอติดต่อเรื่องรถเสร็จแล้วผมจะหารถกลับบ้านเอง ขอบคุณทุกๆคนมาก ผมถามทางลุงว่า ถ้าจากที่นี่ จะกลับบ้านผมนั่งอะไรไปได้บ้าง ไม่ได้พูดให้หมั่นใส้นะ แต่ไม่เคยไปไหนด้วยการเดินทางชนิดอื่นนอกจากรถตัวเองนี่หว่า ไม่ขับเองก็มีคนขับให้ ก็นะ คนมันเกิดมาแบบนี้นี่
      " นั่งแท็กซี่ก็ไกลโขอยู่นะลูก แถมนี่ก็เริ่มเย็นมากแล้ว ไปไกลขนาดนี้ลุงกลัวเขาจะไม่รับกันนะซิ  อ๋อ แล้วก็มีอีกทางนึงลูก นั่งรถตู้ไปต่อเอาอีกหน่อยนึง รถตู้สายวิภาวดี- หมอชิตน่ะ ขึ้นไปลงสถานีรถไฟฟ้า ต่อไปสักหน่อยก็ถึงบ้านแล้ว บ้านเราอยู่พหลโยธินนี่ใช่มั้ย " รถตู้งั้นเหรอ เก็บไว้เป็นตัวเลือกสุดท้ายละกัน
     ผมขอบคุณลุงกับป้าอีกครั้งก่อนที่จะนั่งมอไซค์ที่พี่วินอาสาขับมาส่งที่หน้าปากซอย ผมยืนโบกแท็กซี่อยู่นานสองนาน มีแต่ป้าแต่ซิ้มแซงแถวปาดเอารถกันไปหมด บางคันแม่ง เปิดไฟว่างแต่พอเรียกปุ๊ปเสือกบอกว่า ไม่รับ ต้องไปส่งรถ แล้วมึงจะเปิดไฟว่างทำแป๊ะเจี้ยอะไรวะไอ้ฟายยยยย เล่นตัวประหนึ่งโชเฟอร์แมร่งเป็นบี้เดอะสตาร์ คิวงานเยอะมากเหรอวะ เชี่ย วันนี้ทำไมมันเฮงซวยขนาดนี้วะเนี่ย แฟนก็บอกเลิก รถก็พัง แท๊กซี่ก็ไม่รับกู กูมีตังนะไอ้เชี่ย ถึงกูจะอกหักแต่กูก็มีตังค์จ่ายนะเว้ย ทำไมวันนี้ชีวิตมันเฮงซวยแบบนี้วะแม่ง เดี๋ยวกูโดดขวางแท๊กซี่กลางถนนเลยดีมั้ยวะ ไหนๆก็เฮงซวยขนาดนี้แล้ว
     เสียงเปิดประตูรถดังขึ้น ผมมองไปเห็นรถตู้สีขาวคันใหญ่ ที่หน้ากระจกรถติดตัวหนังสือตัวใหญ่ วิภาวดี -หมอชิต ถ้ารอแท็กซี่แล้วแม่งเฮงซวยขนาดนี้วันนี้กูนั่งรถตู้กลับบ้านก็ได้วะแม่ง
     ผมตัดสินใจโบกรถ ก่อนจะเปิดประตูหน้า เอ่ยถาม " ผ่านหมอชิตมั้ยครับพี่ " พอได้รับคำตอบรับ ผมก็เหวี่ยงตัวขึ้นไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ ที่ก่อนหน้านั้นมีพนักงานออฟฟิสชายนั่งอยู่หนึ่งคน เจ้าหมอนั่นขยับเข้าไปนั่งที่ตรงกลางระหว่างเกียร์อย่างหวาดๆ เหอะ ช่วยไม่ได้ โทษทีนะที่กูเสร่อโผล่ขึ้นมา อดนั่งเอกเขนกเลยอ่ะดิ
     ผมนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง นอกจากการจราจรเฮงซวยที่รถติดนรกยังกับว่ารถบนถนนทุกคันน้ำมันหมดพร้อมๆกันแล้ว อิทางเส้นนี้ดันเสือกขับผ่านแถวหลังม.เกษตร เชี่ย ตรงประตูนั้นมันที่ๆกูเคยชอบแวะมารับรี่ไปกินข้าวนี่หว่า ตอนที่เรายังเรียนอยู่ทั้งคู่เรามีความสุขกันมากๆเลยใช่มั้ยรี่ จั้กจะเป็นไอ้บ้าที่ทุกๆวันศุกร์จะขับรถมาจากสยามแวะมารับรี่ไปกินส้มตำที่ร้านแถวๆนี้ นั่น ร้านนั้นไง ที่เรามานั่งกินกันบ่อยๆ แล้วไอ้ลูกชายร้านส้มตำมันก็ชอบมาจีบรี่ แรกๆเราก็ขำๆกัน จนหลังจั๊กเริ่มโกรธ ด่ามันไปว่า " มึงมายุ่งอะไรกับแฟนกูวะ สรัด " แล้วรี่เลยย้อนถามจั๊กว่า " เราเป็นแฟนกันแล้วเหรอจั๊ก " กลายเป็นว่าเราเลยเริ่มคบกันจริงจังตั้งแต่วันนั้น จั๊กยังจำได้นะรี่ แต่จั๊กว่าตอนนี้รี่คงลืมไปหมดแล้วล่ะ
รี่คงลืมไปหมดแล้ว ถ้ารี่ไม่ลืมรี่คงไม่มีวันทำกับจั๊กแบบนี้หรอก
      ".....   ใช่ จั๊ก  รี่มันเลว เพราะงั้นจั๊กไปได้แล้ว!!  มาถึงตอนนี้ จะบอกอะไรให้รู้ไว้อย่างนะจั๊ก รี่นะ เคยรักจั๊กนะ เคยรักจั๊กมาก แต่จั๊กก็เที่ยวมีคนอื่นไปทั่ว จนรี่ไม่คิดว่ารี่จะมีอะไรที่ต่างออกไปจากผู้หญิงคนอื่นๆของจั๊ก...." ไม่นะรี่ รี่น่ะต่างออกไป รี่เป็นคนพิเศษเสมอ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ตาม จั๊กรักรี่นะ รี่รู้อยู่แล้วนี่นา รี่ แล้วรี่ทำกับจั๊กแบบนี้ทำไม  คิดไปน้ำตาก็ไหลพรากๆ ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะรักรี่มากขนาดนี้ รู้ในวันที่เสียเค้าไปแล้ว ไม่มีทางยื้อไว้ ไม่มีการแก้ตัว เพราะที่รี่พูดมาถึงอยากจะแย้งว่าไม่จริงแต่ก็รู้อยู่แล้วว่ามันจริง ทุกอย่าง รี่คงต้องเสียใจเพราะจั๊กมามากสินะ แต่จั๊กก็ไม่เคยรู้เลย
      มีใครสะกิดไหล่ผมก็ไม่รู้ คงจะเป็นไอ้คนข้างๆนั่นแหละ จะด่ากูนั่งกินที่ละเซ่ ช่างแม่ง คนกำลังเศร้าน่ะเข้าใจมั้ย กูจะนั่งกินที่มรึงก็ต้องยอมกูสิ วันนี้ชีวิตกรูเฮงซวยพอแล้ว โดนแฟนทิ้ง ขับรถตกบึง รถพัง โบกแท็กซี่แท็กซี่ไม่รับ ต้องขึ้นรถตู้มานั่งเบียดกับผู้ชายตัวควายๆบนถนนที่รถติดเชี่ยๆอีก ยังจะสะกิดกูอีกแน่ะ มีปัญหาอะไรมากมั้ยวะ เดี๋ยวแมร่งต่อยหน้าแหกเลย
      " คุณครับ " คราวนี้ไม่สะกิดอย่างเดียว เรียกเลยวุ้ย หันไปคุยด้วยหน่อยก็ได้วะสราด ถ้าจะบอกให้กูนั่งประหยัดที่ก็พูดไปเหอะ ไม่ว้อย กรูหน้าด้าน
     "  อะไร "
      หมอนั่นเงียบ ไม่พูดอะไร ไม่มองหน้าผมด้วย แต่ว่าในมือส่งกระดาษทิชชูห่อนึงกับพลาสเตอร์แปะแผลมาให้ " แถวคิ้วน่ะครับ "
      อ่าว นึกว่าจะด่าเรื่องนั่งกินที่ ที่แท้ก็เอียนน้ำหน้ากูนี่เอง ทำไมวะ หน้าหล่อๆมันจะเลือดอาบหน่อย โดยพื้นฐานมันก็ต้องหล่อสิวะ ไอ้ให้มาก็ขอบคุณอ่ะนะครับ แต่ว่า มรึงเมินหน้าหนีกรูไมวะ สราด
      แต่จะว่างั้นว่างี้ วันนี้เจอแต่คนดีๆนะเนี่ย ทดแทนความเฮงซวยที่ได้เจอมาล่ะมั้ง " ขอบคุณ " ผมตอบห้วนๆ ก่อนจะรับพลาสเตอร์ยากับกระดาษทิชชูมา ไอ้หมอนั่นก็ยังคงไม่หันมามองหน้าผมเหมือนเคย
     หลังจากแปะพลาสเตอร์ยาเสร็จ ได้แป๊ปเดียว รถที่โคตรติดก็เคลื่อนตัวมาถึงเป้าหมาย " จอดรถไฟฟ้าด้วยครับ  เท่าไหร่ครับ " ผมคว้ากระเป๋า หยิบตังค์จ่ายลุงคนขับ ก่อนจะกระโดดลงอย่างเร็ว วันนี้กลับบ้านไปจะโทรหาแม่บ่นให้สะใจ  แวะซื้อเหล้าสักสามขวดเลยดีกว่า ดวดให้เมาหลับไปเลย จะได้ลืมความเฮงซวยไปได้บ้าง
      ผมขึ้นบันไดเลื่อนไปรถไฟฟ้า แมร่ง คนเยอะอีกแล้ว ไปสถานีอารีย์นี่มันเท่าไหร่วะ ผมเปิดกระเป๋าสะพายออกมา มือล้วงหยิบกระเป๋าตังค์ แล้วพบว่า กระเป๋าตังค์ที่ผมหยิบขึ้นมา มันไม่ใช่กระเป๋าตังค์ผมนี่หว่า
      ไอ้กระเป๋าตังค์หนังสีดำเรียบๆนี่มันไม่ใช่ของผมชัวร์ แต่กระเป๋าสะพายที่หยิบลงมามันเป็นกระเป๋าผมนี่หว่า นี่ไง มันต้องมี เอกสาร ผมเปิดซิบกระเป๋าหยิบแฟ้มเอกสารออกมา นี่ไงๆ เอกสาร เอกสารประมาณการงบประมาณ เฮ้ยนี่มันไม่ใช่ของกูนี่หว่า ปี....... บริษัท SLK ไม่ใช่แระ ไม่ใช่ แปลว่าหยิบสลับกับไอ้หมอนั่นสินะ
     เวรกรรม ว่าแต่ไอ้หมอนี่มันมีบัตรรถไฟฟ้ารึเปล่าวะ เฮ้อ มี โล่งอก แต่แมร่ง เหลือตังค์อยู่ร้อยยี่สิบ แบบนี้คืนนี้กรูก็อดน่ะดิวะ พนักงานบริษัทอะไรของมันวะเหลือตังค์อยู่ร้อยยี่สิบ ทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดรึไงวะ ไอ้บ้าเอ้ย  ช่างแม่งๆ คืนนี้จะกลับบ้านก่อนแล้ว ว่าไงพรุ่งนี้ค่อยคิดเว้ย
     วันนี้มันวันเชี่ยอะไรเนี่ย เฮงซวยจริงๆเลยว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

-------- ติดตามตอนต่อไปด้วยนะจ๊ะ เหอๆ ตอนนี้อัพสั้นๆเรียกน้ำย่อยก่อนเด้อ----------
ป.ล ประกาศ ก๋วยเตี๋ยวกำลังจะกลับมา
ป.ป.ล อยากเปลี่ยนธีมใหม่อ่า แต่ทำไม่เป็นง่ะ

edit @ 23 Mar 2009 17:00:36 by หมูในอวย